gepubliceerd op 30 december 2025
Read this article in English
Sekswerkersactivisme kent vele vormen. Gebaseerd op haar ervaring, deelt Marin Scarlett hoe verschillende manieren van organiseren collectieve macht opbouwen.
“Sekswerk” is geen identiteit, sekswerk is werk. En niet zelden een overlevingsstrategie in armoede, marginalisering en kapitalisme. Het is dan ook niet verrassend dat de manieren waarop wij ons organiseren net zo divers zijn als wijzelf. De ene dag ontmoet ik Europarlementariërs, de andere dag zijn ze het onderwerp van de spotprenten die ik woedend over ze teken. Onze zaak kruist vele bewegingen, waaronder arbeidsrechten, migrantenrechten, het recht op gezondheidszorg en nog veel meer.
We zijn vakbondslieden die pleiten voor erkenning van sekswerk als werk en voor arbeidsrechten. We zijn academici en onderzoekers die bijdragen aan alle research die onze positie ondersteunt. We zijn kunstenaars en performers, dit artikel zelf is ontstaan tijdens de retraite van Red Insight! In een steeds schrijnender financieringslandschap onderhouden veel creatieven zichzelf met sekswerk, terwijl veel sekswerkers creativiteit als inherent aan het werk ervaren.
Flexibele aanpak
Elke groep bereikt een ander publiek, zo bouwen we samen diverse solidariteitsnetwerken op die met elkaar kruisen en onze beweging versterken. LGBTQ+-activisten bestrijden discriminatie die onevenredig veel mensen uit hun gemeenschap weinig keus laat dan seksuale diensten aan te bieden. Migrantenrechten activisten veroordelen de inzet van criminalisering om grenzen te bewaken, wat de kwetsbaarheid voor geweld van migrantensekswerkers juist vergroot. Pleitbezorgers van volksgezondheid benadrukken hoe onmogelijk het is om hiv-doelstellingen te behalen terwijl sleutelgroepen barrières ondervinden bij de toegang tot gezondheidszorg.
In verschillende landen heeft de beweging voor decriminalisering draagvlak gevonden.. In Nieuw-Zeeland werd hervorming gedreven door een focus op volksgezondheid en de mensenrechten van sekswerkers. Het falen van eerdere juridische modellen hielp in Australië om decriminalisering als haalbaar alternatief te presenteren. In België ligt de focus voornamelijk op arbeidsrechten, zoals pensioen en ziekteverlof.
Alle organisatie is goede organisatie
Er is niet één argument dat alle leiders, beleidsmakers en potentiële bondgenoten zal overtuigen. We hebben diversiteit nodig. Activisten hebben verschillende passies, werk en focus. Eigen onmisbare specialisaties ten behoeve van de gemeenschap. Praten met politici, deelnemen aan participatie rond gezondheidsinclusie, leuzen roepen tijdens protesten, optreden op festivals; alle organisatie is goede organisatie.
Mijn eigen activisme betreft al het bovenstaande, en af en toe heb ik de “organisatiehoerarchie” binnen activistische groepen meegemaakt: met kritiek op hen die zogenaamd niet het “échte” organiseren zouden doen. Competitie werkt averechts; we moeten elkaar versterken. Er bestaat niet één manier van organiseren die boven alle andere uitstijgt. We bouwen aan wederzijdse steun en solidariteit door middel van verschillende benaderingen, en we zouden dit diverse spectrum aan organisatievormen moeten vieren in onze collectieve strijd voor de rechten van alle sekswerkers.
